حسین شیخ، جرات نمیکند خودش را منتقد بداند، روزنامه نگار هم که حتما نیست، ولی در حوزه نقد ادبیات کودک، از سال 1377 مشغول نوشتن است، هر از گاهی نقد کتابهای ادبی هم مینویسد، فلسفه را بسیار دوست دارد، انقدر که رفته است دانشجوی فلسفه، شده است، اما نظریه ادبی را بیشتر دوست دارد، چون به نظرش مهم است، اما رشته ی دانشگاهی نظریه ی ادبی وجود ندارد.
حسین شیخ، چاق است، و این نقشی اساسی در تعیین هویت و ماهیتش دارد. حسین شیخ موسیقی را دوست دارد، حسین شیخ رفیق بازی را هم دوست دارد ، اینترنت باز هم هست، و اینکار را خیلی زیاد دوست میدارد.
کلا و خلاصه اینکه موجودی به اسم حسین شیخ وجود دارد، که این وبلاگ متعلق به اوست، پیش از آن هم وبلاگ دیگری داشت به آدرس http://az.blogfa.com که حتی از این وبلاگ هم بیشتر دوستش میداشت. اما به دلایلی که در همان وبلاگ نوشته است، ان را به صورت موقت تعطیل، و به اینجا اسباب کشی کرده است.
حسین شیخ از اینکه بداند وبلاگش را خوانده اید، خوشحال میشود، اگر کامنت بگذارید، خوشحال تر هم میشود.
حسین شیخ، معمولا آدم خوشحالی است، خنده هایش را هم بعضی از مردم دوست میدارند، چون وقت خندیدن صدای متفاوتی از خود بروز میدهد.
شیخ درود
نقدتان رابسیار پسندیدم بی طرفانه وروشمند.
کتابی از نمایشگاه خریدم در نثر وزبان کم نظیروبسیار قصه گو.من مثل شما حرفه ای نمی نویسم اما خواننده حرفه ای هستم .
دوستدارم نقد ونظر شما را در مورد این کتاب بدانم . شاید قدمی باشد برای معرفی کتابهای خوب اماناشناخته. وحالا عصراست طیبه گوهری نشر ثالث . امید آنکه راه تازه ای در ادبیات باند باز ما باز شود.
حسین جان وبلاگت خواندنی وجالب است.
سپاس وهمیشه خوشحال باشی